Petra: Vrijwilliger bij Stichting VakantieKind

Maak kennis met Petra. Ze was in 2018 voor de tweede keer mee op kamp als vrijwilliger. Hieronder lees je wat zij heeft meegemaakt tijdens en voor de week.

Mijn oudste broer gaat al een aantal jaren mee als vrijwilliger. Elke keer hoorde ik zijn verhalen thuis. Verhalen die voor altijd bij hem blijven, verhalen waarin ik zijn positieve energie kon voelen dat hij dit deed. Het trok mij zo aan dat ik mij ook ben gaan opgeven als vrijwilliger.

Er komt een training/voorbereidingsweekend. Een weekend met trainingen, kennismaking met je team, voorbereiding voor je kampweek, spellen met de vrijwilligers en natuurlijk heel veel gezelligheid. Het is gek ,want voor je naar dat weekend gaat ken je eigenlijk niet veel mensen, maar aan het einde van dat weekend voel je je echt 1 team samen die met zijn allen een mooie zomer willen draaien voor een groep kinderen.

Na dat weekend komen er veel voorbereidingen met je team, een thema bedenken, alle spelletjes bedenken en uitwerken etc. Alleen maar dingen waardoor je nog meer zin hebt om aan de kampweek te beginnen. En dan is het zover! Je pakt je tas in en vertrekt van huis om naar Huizen/Vierhouten te gaan omdat de kampweek met jouw team gaat beginnen!

Tijdens de kampweek zie je de kinderen zoveel plezier hebben en ze groeien steeds meer naar elkaar en het wordt één hechte groep. Eén hechte groep waar jij bij hoort, waar je leuke activiteiten, de bonte avond en vooral waar je veel gezelligheid en humor mee beleefd.

“Er wordt mij wel eens gevraagd of ik het niet erg vind dat ik dit vrijwillig doe en er niks voor krijg.” Petra

Aan het einde van die week worden de kinderen weer opgehaald. De kinderen die in die week echt even kind konden zijn. De kinderen moeten soms huilen als ze opgehaald worden omdat ze zo een leuke week hebben gehad. Maar ook ik moet soms even slikken als ze opgehaald worden. Wetende naar welke situatie sommige kinderen weer terug gaan.

Ik ben afgelopen zomer voor mijn tweede jaar mee geweest. De tweede keer dat ik samen met mijn broer in het team zat. Toevallig hadden we een deelnemer die we vorig jaar ook hadden. Aan het begin van de kampweek vertelde zij de groep dat wij broer en zus waren, tenminste dat was vorig jaar zo. Alle kinderen kwamen dat natuurlijk even na vragen. Maar wij konden het spelletje zo spelen dat dat echt alleen vorig jaar was. Aan het einde van de week, hebben we de kinderen toch maar verteld dat wij broer en zus waren, en je had al die gezichtjes moeten zien haha. En de deelnemer van vorig jaar zei: ‘ Zie je wel, jullie zijn dit jaar weer broer en zus’.

Een ander verhaal van afgelopen zomer ging over sperziebonen. De kookleiding zorgt altijd voor de maaltijden voor de hele week. Op het diner die avond stonden sperziebonen. Ik zag sommige gezichtjes al wat betrekken. Met een leuk verhaal werden de sperziebonen groene patatjes. En zo werden de groene patatjes populairder en toch wel lekker.

Er wordt mij wel eens gevraagd of ik het niet erg vind dat ik dit vrijwillig doe en er niks voor krijg. Maar hoezo niks voor krijg? Je krijgt er juist heel veel voor terug en de dankbaarheid van de ouders/verzorgers die je krijgt is onbeschrijfelijk. Jij en je team zorgen ervoor dat een kind even geen zorgen heeft voor één week en je bezorgd niet alleen hen een onvergetelijke week maar ook jezelf!

 


FAQ